Current track

Title

Artist

Current show


4 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ: Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΜΑΧΗΤΡΙΑΣ!

Written by on 4 Φεβρουαρίου 2019

4 Φεβρουαρίου… Όσο και αν κάποιοι πιστεύουν ότι πρόκειται για μια μέρα σαν όλες τις άλλες, έχουν πραγματικά άδικό, ή, τουλάχιστον δεν τους έχει συμβεί. Η σημερινή μέρα σκοπεύει στο να μιλήσει στην καρδιά μας και να μας κάνει να είμαστε πιο προσεκτικοί με την υγεία μας, το μεγαλύτερο αγαθό που μας έχει δοθεί στην ζωή και μας βοηθά να πορευτούμε, μέρα με τη μέρα και να γινόμαστε καλύτεροι. Πρόκειται για την παγκόσμια ημέρα κατά του καρκίνου, ή, καλύτερα, εκείνου του «κακού», που οι περισσότεροι από εμάς έχουμε συναντήσει είτε άμεσα, μέσα από τον κοινωνικό μας περίγυρο, είτε έμμεσα, από ιστορίες ασθενών που έχουμε ακούσει ή διαβάσει.

Προσωπικά, πάντα θαύμαζα εκείνα τα άτομα, που εκδηλώνουν δύναμη ψυχής, ανά πάσα ώρα και στιγμή, χωρίς να το βάζουν κάτω ποτέ. Αντίθετα, παίρνουν τις δυσκολίες σαν μια μεγάλη πρόκληση, σαν δοκιμασίες, που η ζωή τις έφερε στα πόδια τους, για να αποδείξουν ότι θα τα καταφέρουν. Ο καρκίνος, για τους περισσότερους από εμάς θα πει θάνατος, θα πει τέλος και απόγνωση. Όσο ψύχραιμος και να είσαι, ξέρεις ότι δύσκολα μπορείς να νικήσεις μια ασθένεια, που, σε κάθε χρόνο που περνά, μετράει όλο και περισσότερα θύματα.

Σκεφτόμουν ότι ήθελα να γράψω ένα κείμενο, βασιζόμενη στις απόψεις μου περί του θέματος και το πως μπορούμε να αντιμετωπίσουμε μια τέτοια κατάσταση, που έρχεται ξαφνικά στη ζωή μας και μας σβήνει το χαμόγελο. Και όμως, όσον αφορά το τελευταίο, κάνω μεγάλο λάθος. Ένα κορίτσι, κάπου εκεί έξω, το απέδειξε και με το παραπάνω. Την γνώρισα στο Πανεπιστήμιο πριν από περίπου 5 χρόνια, μια κοπέλα με λαμπερό χαμόγελο και επιβλητική παρουσία. Πριν από ένα χρόνο και κάτι, έμαθα ότι είχε νοσήσει από την ασθένεια. Εκείνη την στιγμή, που το διάβασα, σοκαρίστηκα. Μόλις της μίλησα, με συγκίνησε ο τρόπος που βλέπει την ασθένεια της. Είχε την ωριμότητα της αποδοχής της κατάστασης και, ακόμα περισσότερο, της αντιμετώπισής της. Και έτσι έγινε. Η Δήμητρα, εδώ και μερικούς μήνες, θυμάται όλη αυτήν την περιπέτεια σαν μια κακή ανάμνηση, ούσα πλέον 100% υγιής και πιο δυνατή από ποτέ. Πρόκειται για μια πραγματική μαχήτρια, που πάλεψε, με βασικό όπλο την δύναμή και την θέλησή της για ζωή.

Για σήμερα, διάλεξε να μοιραστεί την ιστορία της μαζί μας και να μας μιλήσει μέσα από την καρδιά της, για την ιστορία εκείνη, που από την μια την συγκλόνισε και, από την άλλη, την έκανε πιο δυνατή, πιο μαχητική, πιο έτοιμη για όλα τα καλά που της επιφυλάσσει η ζωή, που σίγουρα της αξίζουν!

«Στη ζωή μας δεν γνωρίζουμε πόσο δυνατοί είμαστε μέχρι να έρθει η στιγμή που το να είμαστε δυνατοί είναι η μόνη μας επιλογή κι όχι δεν μιλάω για τη δύναμη του να κόψω 5 τρίχες, 40 πόντους που θα ξαναβγούν και θα ξαναμεγαλώσουν… Ζητούσα πάντα από το Θεό υγεία, υγεία για όλο τον κόσμο και για τους ανθρώπους μου. Για εμένα δε φοβήθηκα στιγμή, ξέρω ότι αντέχω. Και θα αντέξω. Άλλωστε, κάποιος μου είχε πει ότι τα δύσκολα τα δίνει ο Θεός στους δυνατούς. Εκεί δοκιμαζόμαστε και φαινόμαστε σαν άνθρωποι : η ψυχή, η καρδιά, η ανάγκη, η υπομονή και η πίστη μας. Και φυσικά εκεί επιβεβαιωνόμαστε για την αγάπη των άλλων προς τον εαυτό μας…»

«Φαίνομαι άρρωστη?? Ούτε ελάχιστα!!! Κι όμως σε αυτή τη φωτογραφία έχω προσβληθεί από τη νόσο Hodgkin, καρκίνο στους λεμφαδένες και δεν το ξέρω. Το έμαθα αρκετά αργότερα. Και κάθε μέρα ξυπνούσα με χαμόγελο και φουλ διάθεση, παρόλο που είχα νοσήσει. Κάποιες φορές που βρίσκω τοίχο μπροστά μου, θυμάμαι εκείνο το κοριτσάκι που χαμογελούσε ενώ δεν ήξερε τί του συμβαίνει.»

«Αυτά είναι τα πρώην μακριά φυσικά μου μαλλιά… Και το παρακάτω κείμενο είναι αυτό που έγραψα λίγες μέρες αφού μου ανακοίνωσαν ότι κάτι δεν πάει καλά με την υγεία μου…

«-Θα σου πέσουν τα λευκά, τα αιμοπετάλια…

-Ευτυχώς δεν μου είπατε ότι θα μου πέσουν τα μαλλιά, χαχαχα…

-Θα φτάσουμε κι εκεί…

Χρειάστηκα 5-6 λεπτά να συνειδητοποιήσω αυτό που άκουσα από τη γιατρό μου, που το είπε με μια δόση ειλικρίνειας, σοβαρότητας αλλά και ύφους «δεν τρέχει τίποτα». Χρειάστηκα άλλα 20 λεπτά για να κλάψω. Κι άλλα 10 για να επιβραδύνω το κλάμα μου και να αρχίσω να σκουπίζω τα μάτια μου. Ήθελα πώς και πώς να φύγω από το γραφείο και να διακτινιστώ στο σπίτι μου, μπροστά στον καθρέφτη μου, με ένα ψαλίδι στο χέρι. Είτε τα έχανα είτε όχι, ήθελα για καποιο άγνωστο λόγο να τα κόψω. Όταν ήρθε η ώρα να φύγω, ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΑ κι έφυγα. Κι ας συνέχισα να κλαίω στο ασανσέρ, στο αυτοκίνητο στο δρόμο για το σπίτι, στην σκάλα που ανέβηκα για να μπω στο σπίτι. Μέχρι εκεί.

Εκεί όμως, είπα «Φτάνει». Πήρα την αδερφή μου μαζί στο μπάνιο, έπιασα  δύο κοτσίδες τα μαλλιά μου και χωρίς δεύτερη σκέψη έκοψα τη μια. Ψύχραιμη… Στη δεύτερη σκάλωσα. «Τελείωνε, έχω κι εγώ σειρά…» μου είπε κι έτσι έκοψα τα υπόλοιπα μαλλιά μου καρέ και συνέχισα με της μικρής, παρά τις αντιρρήσεις που της έφερα.

Θα μου πεις μαλλιά είναι. Ναι. Μαζί σου. Δεν τα είχα όμως για ομορφιά τόσο μακριά, ήταν «θρησκεία», είχα το λόγο μου…

Όπως έκοψα τα μαλλιά μου έτσι ξαφνικά, έτσι έκοψα κι από το μυαλό μου κάθε αρνητική σκέψη. Όχι ξαφνικά, αλλά σταδιακά. Σε ό,τι δίνεις δύναμη, σε κυβερνά. Κι εγώ ισομέρισα τη δύναμή μου στο χαμόγελο και στη θετική σκέψη. Σίγουρα υπάρχουν φορές που δεν είναι όλα πολύχρωμα, αλλά αξίζει να τις ζούμε κι αυτές, για να γίνεται αντιληπτή η ουσία της απόλυτης ευτυχίας. Είναι φορές που απλά χρειάζεσαι λίγα λεπτά, κάποια δευτερόλεπτα για να αλλάξεις ριζικά όλη την κοσμοθεωρία σου, να πάρεις αποφάσεις που σκεφτόσουν χρόνια.»

«Πάνω στην πιο παραγωγική ηλικία ενός ανθρώπου, πρέπει να διαπραγματεύομαι για την υγεία μου, να κάνω υποχωρήσεις και να συμβιβάζομαι. Όταν το στομάχι μου δε δέχεται ούτε μια σταγόνα νερό, έχω όλη την οικογένεια μου δίπλα μου, να μην τρώει ποτέ μπροστά μου για να μην ζηλεύω. Όταν δεν έχω κουράγιο να απαντήσω σε τίποτα, έχω όλη την οικογένεια μου δίπλα μου, να έχει μάθει την κάθε κίνηση των ματιών μου που υπονομεύει μια απάντηση.  Όταν δεν καταφέρνω να ανέβω όλη την σκάλα του σπιτιού, έχω όλη την οικογένειά μου δίπλα μου, να κάθεται γύρω μου στα σκαλάκια μέχρι να καταφέρουμε να ανεβούμε όλοι μαζί.  Όταν δεν μπορώ να κοιμηθώ τα βράδια, έχω όλη την οικογένεια μου δίπλα μου, να βάζει ταινίες και να μένει ξύπνια μέχρι να κοιμηθώ εγώ πρώτη. Όταν δείχνω πως δε θέλω κανέναν δίπλα μου κάποιες στιγμές, έχω όλη την οικογένεια μου να παραμένει με πείσμα δίπλα μου, γιατί ξέρει ότι δε θέλω να μείνω λεπτό μόνη μου κατά βάθος. Παρά τις αρνητικές σκέψεις και την αδιαθεσία που με είχε καταβάλει στην αρχή, μάζεψα ένα-ένα τα κομματάκια της δύναμής μου, τα έβαλα ξανά στη θέση τους και μέσα σε όσα αποφάσισα ,είπα ότι δεν πρόκειται να αφήσω κανέναν από όσους δεν γνωρίζουν να καταλάβουν ότι κάτι λάθος συμβαίνει σε μένα. Είπα ότι θα φοράω τα αγαπημένα μου ρούχα, θα περιποιούμαι και απλά θα βγαίνω έξω με το πιο μεγάλο μου χαμόγελό και τη θετική μου διάθεση όπως κάνω ΠΑΝΤΑ.»

Και κάπως έτσι, όλα πήραν τον δρόμο τους και ξεπεράστηκαν….

«Κι έφτασαν οι Τετάρτες που ξυπνάω για να πάω στην παραλία, κι όχι στο νοσοκομείο. Σήμερα, 2 μήνες μακριά από την τελευταία χημειοθεραπεία και μου φαίνεται σαν αιώνας, σαν να το έζησε κάποιος άλλος αυτό το ταξίδι… Χίλια μίλια μακριά από κάθε κατάσταση, άτομο, περιβάλλον που νιώθετε ότι σας επιβαρύνει και σας επηρεάζει αρνητικά. Αγαπήστε τον εαυτό σας, προστατεύστε τον και βγάλτε από τη ζωή το άγχος. Η ζωή θα κυλήσει με τους ρυθμούς που εσείς της δίνετε…»

«Μια θύελλα είναι ο καρκίνος, έρχεται τα παρασύρει όλα και τα αλλάζει όλα. Φεύγοντας αφήνει πίσω του συντρίμμια , γκρεμισμένα όνειρα, άνω κάτω προσευχές και έναν άνθρωπο φτιαγμένο από το 0, να στέκεται για μερικά δευτερόλεπτα όρθιος ακίνητος μπροστά σε ένα δρόμο που δε δείχνει που οδηγεί. Πίσω ο καρκίνος και μπροστά η ζωή. Τώρα πρέπει να φτιάξει τη βαλίτσα του, να φορτώσει τη ψυχή του και να αρχίσει να κάνει βήματα. Βήματα σαν κι εκείνα που έκανε πριν τον καρκίνο, που όπου πατούσε γεννιόντουσαν λουλούδια, χαμόγελα, δυνατά γέλια, δάκρυα ευτυχίας και ένα σωρό πανέμορφα συναισθήματα. Μπροστά είναι η ζωή που σου αξίζει. Μην θεωρήσεις πως αυτός ο διάολος σε άλλαξε όχι.»

«Είσαι εσύ ο κύριος του εαυτού σου, ο μαθητής της ζωής και ο συλλέκτης κάθε στιγμής. Άλλαξε λοιπόν στάση και προχώρα μπροστά, ζωγράφισε νέα διαδρομή και που ‘σαι ! Όταν κουράζεσαι, κοίτα λίγο πίσω… κοίτα  τί πέρασες, τί ξεπέρασες και το κορμί σου θα αρχίσει να κάνει πάλι βήματα μπροστά πριν καλά καλά το καταλάβεις. Και μην ξεχνάς, να σε αγαπάς και να σε φροντίζεις… Αφιερωμένο σε κάθε νικητή μέσα και έξω από το νοσοκομείο, που παλεύει με αυτό το διάολο. Μη σταματήσεις ποτέ να πολεμάς, υπήρξα στη θέση σου κι εγώ και πολλοί ακόμη, δεν είσαι μόνος σου, η ζωή είναι μαζί σου.»

Η Δήμητρα είναι το ζωντανό παράδειγμα, ότι έχοντας πίστη στο «ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΩ» και θέληση για ζωή, όλα γίνονται. Ίσως είναι ότι πιο θετικό μπορούμε να δούμε για την σημερινή μέρα: Το πιο αισιόδοξο μήνυμα από ένα κορίτσι, μόλις 23 χρονών, που απέδειξε ότι θέλει να ζήσει, ότι θέλει να εκμεταλλευτεί κάθε στιγμή της καθημερινότητας της. Προσωπικά, αισθάνομαι περήφανη που την γνωρίζω, γιατί είναι μια πραγματική μαχήτρια. Την ευχαριστώ γιατί υπήρξαν στιγμές που τα συγκεκριμένα της λόγια μου έδωσαν δύναμη, ώστε να πιστέψω και εγώ σε κάτι θετικό. Την ευχαριστούμε όλοι που σήμερα μοιράστηκε μαζί μας της ιστορία της και είναι ο, τι πιο θετικό είδαμε!